داروهای کمک کننده به درمان ناباروری زنان

داروهای کمک کننده به درمان ناباروری زنان

بازدیدها: 310

هنگامی که بعد از چند بار اقدام به بارداری، بارداری اتفاق نمی افتد این سوال پیش میاید که مشکل از کجاست و برای درمان آن چه می توان کرد. در این مرحله به پزشک مراجعه کرده تا با توجه به سونوگرافی و آزمایش و سابقه گذشته، علل احتمالی ناباروری تشخیص داده شده و سپس درمان دارویی شروع می شود. درمان اصلی در موارد اختلال در تخمک گذاری استفاده از داروهای محرک تخمک گذاری است. به طور کلی درمان عقیمی بدون علت مشخص، شامل القا تخمک گذاری و تلقیح داخل رحمی یا استفاده از روش های کمک باروری تولید مثلی ART است. در نظر داشته باشید مشکلات ناباروری فقط به زنان مربوط نیست و ممکن است مشکلاتی از جانب مردان باعث باردار نشدن شده باشد. بنابریان در مسیر درمان ناباروری مردان هم تحت بررسی قرار گرفته و در صورت نیاز تحت درمان قرار می گیرند. در ادامه این مقاله به بررسی داروهایی که به درمان ناباروری در زنان کمک می کنند می پردازیم.

نکته مهم: هدف این مقاله آشنایی با داروهای درمان ناباروری می باشد. شما تحت هیچ شرایطی اجازه مصرف خودسرانه داروها را ندارید. در نظر داشته باشید مصرف دارو بدون تجویز پزشک ممکن است برای سلامتی و باروری شما در آینده خطرناک بوده و آسیب های جبران ناپذیری به دنبال داشته باشد.

در این مقاله می خوانید:

  • کلومیفن سیترات (کلومید، سروفن)
  • دگزامتازون
  • ویتامین D3
  • داروی متفورمین (گلوکوفاژ)
  • تاموکسیفن
  • مهار کننده های آروماتازی مانند لتروزول یا آناستروزول
  • آگونیست های دوپامین مانند بروموکریپتین یا کابرگولین
  • کاپپتیل و دیفرلین
  • ویاگرا
  • گنادوتروپین ها مانند hMG
  • داروی منوتروپین (Human Menopausal Gonadotropin/Menotropin/Repronex)
  • هورمون تحریک کننده فولیکول
  • سینال اف یا CinnaGen
  • آنالوگ های هورمون آزاد کننده گنادوتروپین (GnRH)

کلومیفن سیترات (کلومید، سروفن)

خط اول درمان برای تحریک تخمک گذاری کلومیفن سیترات (Clomifene) است. اگر تمایل به کسب اطلاعات جامع در مورد این دارو دارید، پیشنهاد ما این است که مقاله کلومیفن برای درمان ناباروری را مطالعه کنید.

دگزامتازون

مصرف دگزامتازون ممکن است سبب بهبود تخمک گذاری در بیمارانی شود که به درمان با کلومیفن پاسخ نداده اند.

دوز مصرفی دوز دگزامتازون

0.5 میلی گرم برای 5 روز همراه با کلومیفن یا 0.5 میلی گرم برای 6 هفته پیش از شروع کلومیفن و یا 2 میلی گرم برای 10 روز همراه با کلومیفن می باشد.

عوارض جانبی دگزامتازون

  • درد شکمی
  • سردرد
  • سرگیجه
  • اختلالات خواب
  • بی نظمی سیکل قاعدگی
  • افزایش اشتها یا افزایش وزن

موارد منع مصرف دگزامتازون

  • عفونت های مختلف در بدن (مانند بیماری سل، تب خال، عفونت قارچی)
  • بیماری کلیوی
  • بیماری کبدی
  • بیماری خلقی و روانی (افسردگی، اضطراب، روان پریشی)
  • کمبود مواد معدنی (پتاسیم و کلسیم)
  • بیماری تیروئید
  • مشکلات گوارشی و روده ای (کولیت، زخم معده، بیماری التهابی روده)
  • فشار خون بالا
  • بیماری های قلبی (نارسایی قلبی، سکته قلبی)
  • دیابت
  • بیماری های چشم (آب مروارید، آب سیاه، عفونت هرپس چشمی)
  • پوکی استخوان
  • سابقه لخته خون

ویتامین D3

ویتامین D در تولید تخمک های با کیفیت در تخمدان و کاشت سلول تخم در رحم موثر است. علاوه بر آن در کیفیت جنین تولید شده نیز تاثیر دارد. این ویتامین نقش اساسی در تنظیم هورمون های جنسی استروژن و پروژسترون در زنان دارد و سیکل های قاعدگی را منظم می کند. غلظت سرمی ویتامین D در زنان سالم و بارور در مقایسه با بیماران PCOS (سندروم تخمدان پلی کیستیک) بالاتر است. شانس بارداری زنانی که میزان کافی از ویتامین D در خون خود دارند، دو برابر بیشتر است. از این رو مکمل ویتامین D باید در پلن درمانی PCOS به دلیل بهبود مقاومت به انسولین و نتایج درمان ناباروری گنجانده شود. ویتامین D همچنین تاثیر مستقیمی بر تولید هورمون AMH دارد. AMH نقش مهمی در نگهداری طولانی مدت ذخیره تخمدان دارد. مصرف ویتامین D و در نتیجه افزایش AMH در بیماران باعث بهبود تخمک گذاری می شود. به جز این موارد، میوم های رحمی در گروهی که با کمبود ویتامین D مواجه هستند در مقایسه با افراد سالم بسیار بالاتر ارزیابی شده است.

داروی متفورمین (گلوکوفاژ)

متفورمین (Metformin) با مهار تولید گلوکز کبدی، سبب کاهش غلظت انسولین و کاهش تولید آندروژن در تخمدان شده و در نتیجه به تخمک گذاری کمک می کند. متفورمین اصولا برای عدم تحمل گلوکز (IGT) یا دیابت نوع دو (T2D) مرتبط با PCOS استفاده می شود.

متفورمین حداقل اثربخشی در کنترل آکنه (هیرسوتیسم) داشته و مشخص شده که هیچ فایده ای برای بهبود میزان سقط جنین یا باروری و یا میزان تولدهای زنده در زنانی که با عدم تخمک گذاری مواجه هستند ندارد. در مورد نقش متفورمین اختلافات زیادی وجود دارد. بنابراین استفاده روتین از متفورمین در درمان ناباروری توصیه نمی شود. طبق توصیه جامعه طب باروری آمریکا (ASRM) استفاده از متفورمین به عنوان خط دوم درمان برای کنترل بی نظمی های پریود در زنان مبتلا به PCOS می توان قرار داد و در مواردی که زنان به داروی کلومیفن پاسخ نمی دهند تجویز می شود.

دوز مصرف متفورمین

با استفاده از دوز 500 میلی گرم Glucophage-Apo Metformin دو بار در روز (یا نهایتا سه بار) با کمترین دوز شروع شده و برای کاهش عوارض به تدریج افزایش می یابد.

عوارض جانبی متفورمین

  • متفورمین سبب مشکلات گوارشی و ندرتا اسیدوز لاکتیک (تولید بیش از اندازه اسید لاکتیک) می شود. بنابراین متفورمین نباید در اختلالات عملکرد کلیه و کبد و قبل از جراحی یا مصرف مواد حاجب رادیولوژیکی تجویز شود.
  • تهوع و استفراغ
  • نفخ
  • بی اشتهایی

پیوگلیتازون (Pioglitazone) و روزیگلیتازون (Pioglitazone) از دسته داروهای ضد قند جدید شبیه به متفورمین بوده اما نسبت به متفورمین عوارض کمتری دارند.

موارد منع مصرف متفورمین

مصرف این داروها در بارداری مطلقا ممنوع هستند.

تاموکسیفن

تاموکسیفن (Tamoxifen) یک آنتی استروژن خوراکی بوده و اغلب به عنوان درمان کمکی در سرطان پستان به کار می رود ولی گاهی برای القای تخمک گذاری نیز تجویز می شود. میزان تخمک گذاری و بارداری آن مشابه کلومیفن است.

دوز مصرفی تاموکسیفن

با دوز آغازین 20 میلی گرم روزانه به مدت 5 روز شروع شده و تا 40 تا 60 میلی گرم در روز قابل افزایش دادن است.

عوارض جانبی تاموکسیفن

  • گر گرفتگی
  • خونریزی واژن
  • توقف قاعدگی
  • خارش گلو
  • اختلالات گوارشی
  • کاهش تعداد پلاکت ها
  • احتباس مایعات
  • طاسی
  • فیبروم رحم
  • اختلالات بینایی
  • کاهش پلاکت ها یا گلبول های سفید

موارد منع مصرف تاموکسیفن

  • حساسیت مفرط به دارو
  • مصرف ضد انعقاد از نوع کومارین (Coumarin)
  • سابقه ترومبوز وریدهای عمقی یا آمبولی ریوی
  • بارداری
  • در موارد لکوپنی (Leukopenia) یا ترومبوسیتوپنی (Thrombocytopenia) با احتیاط مصرف شود.

مهار کننده های آروماتازی مانند لتروزول یا آناستروزول

لتروزول (Letrozole) یک داروی هورمونی متعلق به دسته داروهای مهار کننده آروماتاز است که امروزه در درمان سرطان های پستان بسیار پرکاربرد است. همچنین لتروزول به منظور تحریک تخمک گذاری استفاده می شود. این دارو فاقد اثرات ضد استروژنی مستقیم است و بر موکوس سرویکس اثر منفی ندارد. به دلیل نیمه عمر کوتاه تر لتروزول نسبت به کلومیفن، معمولا شرایط برای تخمک گذاری با لتروزول مناسب تر است. علاوه بر این خطر چند قلویی و تحریک بیش از حد تخمدان نیز کمتر است.

دوز مصرفی لتروزول و آناستروزول

دوز مصرفی رایج لتروزول 2.5 تا 5 میلی گرم یا 1 میلی گرم روزانه آناستروزول (Anastrozole) به به مدت 5 روز است. این دارو را طبق تجویز پزشک مصرف کنید. در صورت فراموشی یک نوبت مصرف دارو، بلافاصله نوبت فراموش شده را مصرف کنید. مگر این که کمتر از 3 ساعت به نوبت بعدی مانده باشد.

عوارض جانبی لتروزول

احتمالا لتروزول اثرات منفی کمتری بر تکامل آندومتر در مقایسه با کلومیفن دارد. اگرچه ممکن است مصرف مهار کننده های آروماتازی باعث افزایش احتمال آنومالی های مادرزادی جنینی بشود ولی چنین موردی حداقل با مصرف لتروزول دیده نشده است. در ادامه به تشریح سایر عوارض احتمالی لتروزول می پردازیم:

  • عوارض کاهش استروژن مانند گرگرفتگی، تعریق، ریزش مو یا خونریزی واژینال
  • درد در قفسه سینه
  • سردرد
  • سرگیجه
  • خستگی
  • افزایش ضربان قلب و افزایش فشار خون
  • تب و لرز
  • تاری دید
  • خشکی دهان در موارد محدود
  • ترومبو آمبولی
  • آنژین صدری
  • بی خوابی
  • راش پوستی

موارد منع مصرف لتروزول

  • حساسیت به دارو
  • شیردهی

آگونیست های دوپامین مانند بروموکریپتین یا کابرگولین

آگونیست هورمون آزاد کننده گنادوتروپین (GnRH) است و باعث مهار تولید استروئید از تخمدان ها و بیضه ها می شود. به این ترتیب که سطح هورمون های LH و FSH را کاهش می دهد و به دنبال آن سطح تستوسترون (در مردان) و استروژن (در زنان) کم می شود. داروهای آگونیست های دوپامین دو کاربرد عمده دارند:

  1. درمان سیکل های قاعدگی بسیار نامنظم
  2. درمان تومورهای ترشح کننده پرولاکتین

در حقیقت آگونیست های دوپامین مثل بروموکریپتین (Bromocriptine/parlodel) باعث مهار سنتز پرولاکتین و آزادسازی آن از هیپوفیز می شود. پرولاکتین همان هورمونی سبب تولید شیر در پستان های مادر شیرده می شود. میزان بالای پرولاکتین سبب بی نظمی سیکل های پریود و تخمک گذاری نامنظم و ناباروری می شود. بروموکریپتین اولین آگونیست دوپامین است که به صورت گسترده برای درمان هیپرپرولاکتینمی و عدم تخمک گذاری ناشی از آن استفاده می شود. اخیرا داروی کابرگولین (Cabergoline) از این دسته در دسترس قرار گرفته که به شکل اختصاصی تر به گیرنده های دوپامین متصل می شود.

دوز مصرفی بروموکریپتین و کابرگولین

مقدار مصرف بروموکریپتین در شروع 1/25 میلی گرم قبل از خواب می باشد و طی 3 تا 5 روز قابل افزایش به حداکثر 10 میلی گرم در روز است. مقدار مصرف کابرگولین در شروع به مقدار 0.5 میلی گرم در هفته می باشد و بسته به نوع پاسخ به دوز مصرفی به 1 میلی گرم در هفته یا 2 میلی گرم در هفته قابل افزایش است. درمان در شروع بارداری قطع می شود مگر در مواردی که ماکروپرولاکتینوما وجود داشته باشد در این صورت طی بارداری ادامه می یابد.

عوارض جانبی بروموکریپتین و کابرگولین

  • تهوع و استفراغ
  • یبوست
  • سردرد
  • سرگیجه
  • افت فشار خون وضعیتی
  • خواب آلودگی
  • بی خوابی
  • اسپاسم عروق انگشتان دست
  • توهم
  • خشکی دهان
  • گرفتگی ساق پا

دکاپپتیل و دیفرلین

از مواردی که برای درمان ناباروری استفاده می شود می توان از داروهای دکاپپتیل (Decapeptyl) یا دیفرلین (Diphereline) نام برد. برای مطالعه بیشتر پیشنهاد می کنیم مقاله معرفی دکاپپتیل و دیفرلین (داروهای درمان ناباروری) را مطالعه کنید.

ویاگرا

یکی از مواردی که در ناباروری تاثیرگذار است تمایل کم یا نداشتن تمایل به برقراری رابطه جنسی است که به این حالت سردمزاجی هم گفته می شود. به جز مشکلات فیزیکی و روانشناسی موثر بر سردمزاجی، ممکن است مشکل از هورمون ها هم باشد. بنابریان افزایش میلی جنسی در درمان ناباروری تاثیرگذار است. به همین دلیل در برخی موارد فلیبانسرین (Flibanserin) به عنوان داروی تقویت کننده میل جنسی برای زنان تجویز می شود. این دارو که به آن ویاگرا برای زنان هم می گویند توسط FDA تایید شده است.

البته ویاگرا برای مردان در کیفیت نعوظ آلت تناسلی مردان تاثیر چندانی ندارد و فقط در موارد ناتوانی جنسی مورد استفاده قرار می گیرد.

گنادوتروپین ها مانند hMG

در مواردی که اختلال عملکرد هیپوتالاموس یا هیپوفیز وجود دارد و یا در زنانی که به درمان با کلومیفن پاسخ نداده اند از گنادوتروپین های تزریقی (Gonadotropin) برای القای تخمک گذاری استفاده می شود. گنادوتروپین ها تولید فولیکول را در زنانی که نارسایی اولیه تخمدان ندارند، تحریک کرده و سبب رشد و تکامل فولیکول ها می شوند. احتمال بارداری در یک سیکل با استفاده از گنادوتروپین بسیار بیشتر از کلومیفن و مهار کننده های آروماتاز است.

داروی منوتروپین (Human Menopausal Gonadotropin/Menotropin/Repronex)

گنادوتروپین های یائسگی انسانی که به اختصار به آن hMG نیز می گویند مخلوطی از هورمون های FSH و LH خالص شده از ادرار زنان یائسه است. FSH بیشتر روی سلول های گرانولوزا و LH بر روی سلول های تکالوتئینی اثر می گذارد. تحریک تخمک گذاری با گنادوتروپین ها یا همان hMG در موارد زیر روش انتخابی است:

  • عدم پاسخ دهی به کلومیفن تراپی
  • زنانی که اختلال تخمک گذاری آنها هیپوگنادیسم ثانویه است

دوز مصرفی hMG

معمولا تجویز دوز پایین گنادوتروپین (37/5 تا 75 واحد) به منظور دستیابی به یک فولیکول بالغ منفرد انجام می گیرد. اگر بعد از یک هفته هیچ فولیکولی بزرگتر از 10 میلیمتر مشاهده نگردد، باید 50 درصد دوز دارو را افزایش داد. طول مدت معمول درمان 7 تا 12 روز بوده و ندرتا نیاز به دوز بیش از 225 واحد در روز پیدا می شود. معمولا تخمک گذاری 24 تا 48 ساعت بعد از تجویز hMG روی می دهد. به بیمار توصیه می شود در صورت احساس سوزش در محل تزریق منوتروپین از کمپرس گرم استفاده نماید. شانس موفقیت تخمک گذاری بعد تزریق 30 تا 100 درصد است.

عوارض جانبی hMG

دو عارضه جانبی مهم hMG سندرم تحریک بیش از حد تخمدان و حاملگی چند قلویی است. شانس حاملگی چند قلویی (اغلب از نوع دوقلویی) با hMG، حدود 11 تا 44 درصد است. به نظر نمی رسد که تجویز hMG سبب افزایش سقط خودبخودی یا ناهنجاری های جنینی شود. البته یاسد این نکته را ذکر کرد که تزریق hMG با شانس بارداری نابجا ارتباط دارد. سایر عوارض hMG عبارتند از:

  • گرفتگی عضلات شکم
  • تورم شکم
  • درد شکم
  • سردرد

موارد منع مصرف hMG

  • نارسایی اولیه تخمدان
  • در مواردی که ناباروری به علت عدم تخمک گذاری نیست
  • بیماری آشکار تیروئید یا غده فوق کلیوی
  • تومور غده هیپوفیز
  • خونریزی غیرطبیعی و تشخیص داده نشده مهبل
  • کیست های تخمدان
  • بارداری

هورمون تحریک کننده فولیکول

هورمون تحریک کننده فولیکول (Follicle-stimulating hormone/FSH Bravelle/Gonal-F) که به اختصار به آن FSH هم می گویند، در غده هیپوفیز تولید شده و تولید هورمون استروژن توسط تخمدان ها را کنترل می کند. هورمون FSH باعث تحریک تخمدان ها به منظور بلوغ فولیکول ها می گردد. امروزه FSH خالص انسانی (Metrodin) را از ادرار انسان جدا کرده اند. تحریک تخمک گذاری با hCG با دوره های گونادوتروپین توصیه می شود و زمانی تجویز می شود که 1 یا 2 فولیکول 16 الی 18میلی متری دیده شود و سطح استرادیول به ازا هر فولیکول 150 تا 300 (Pg/mL) باشد.

عوارض جانبی مصرف داروهای FSH

  • گرفتگی عضلات شکم
  • تورم شکم
  • درد شکم
  • سردرد

موارد ممنوعیت مصرف داروهای FSH

  • اختلال عملکرد غده تیروئید یا آدرنال
  • تومورهای هیپوفیز
  • خونریزی با منشا ناشناخته
  • بزرگ شدن تخمدان ها ناشی از بیماری تخمدان پلی کیستیک PCOD
  • در اختلالات انعقادی با احتیاط مصرف شود.

سینال اف یا CinnaGen

سینال اف نام تجاری داروی فولیتروپین آلفا است. هر قلم تزریقی سینال اف حاوی 450 یا 900 واحد بین المللی فولیتروپین آلفا و یا  0.75 و 1.5 میلی لیتری است که در بسته بندی­ های تک عددی ارائه می شود.  فولیتروپین آلفا در واقع نوعی FSH نوترکیب محسوب می شود و عملکردی مشابه همان در بدن دارد. هورمون FSH از غده هیپوفیز ترشح شده و در همراهی با هورمون  LH (هورمون لوتئینی کننده) بر روی غدد جنسی تاثیر محرک دارند و سبب ترشح هورمون های جنسی در زنان و مردان می شوند. وجود مقادیر کافی از هورمون FSH در زنان به رشد فولیکول ها و در نتیجه وقوع تخمک گذاری کمک کرده و همچنین در مردان نیز نقش مهمی در روند تولید سلول های جنسی نر یعنی اسپرم ها بر عهده دارد. بنابراین کمبود سطح این هورمون می تواند سبب اختلال در قدرت باروری زنان و مردان شود. سینال اف به منظور القای تخمک گذاری در موارد زیر مورد استفاده قرار می گیرد:

  • در زنانی که حتی با مصرف کلومیفن قادر به تخمک گذاری نیستند 
  • بلوغ و رشد فولیکول تخمک در زنانی که تحت درمان با روش های کمک باروری مانند باروری خارج رحمی 
  • تحریک تخمک گذاری در زنانی که به علت کمبود هورمون های FSH و LH مترشحه از هیپوفیز قادر به تخمک گذاری نیستند (همراه هورمون لوتروپین آلفا تزریق می گردد)

عوارض جانبی سینال اف

  • کیست های تخمدان
  • سردرد
  • آکنه
  • درد شکمی
  • تهوع
  • عفونت مجاری تنفسی
  • واکنش های پوستی در ناحیه تزریق

موارد منع مصرف سینال اف

  • در صورت حساسیت به فولیتروپین آلفا یا سایر اجزا تشکیل دهنده فرمولاسیون
  • اختلال در تخمدان ها
  • وجود تومورهای وابسته به غدد جنسی در دستگاه تناسلی
  • وجود تومور در غده هیپوتالاموس یا هیپوفیز
  • اختلال در غدد تیروئید یا هیپوفیز یا آدرنال که کنترل نشده باشد
  • در موارد خونریزی با علت نامشخص
  • بزرگی تخمدان ها یا مواردی که کیست تخمدان مربوط به بیماری تخمدان پلی کیستیک نباشد
  • بارداری

در صورت بروز تورم و درد شکمی، اسهال، تهوع و استفراغ، کم شدن حجم ادرار و اختلال در تنفس حتما به پزشک تان اطلاع دهید. قبل از مصرف در صورت مصرف سایر داروها یا مکمل ها یا ترکیبات گیاهی، حتما با پزشک تان مشورت کنید.

آنالوگ های هورمون آزاد کننده گنادوتروپین (GnRH)

در زنانی که تخمک گذاری زودهنگام دارند، پیش از این که فولیکول توسط درمان با hMG به میزان کافی بالغ شود، از داروهای هورمونی آزاد کننده گنادوتروپین (gonadotropin-releasing-hormone) استفاده می شود. این دارو مقدار ثابتی از GnRH را به غده هیپوفیز می رساند تا میزان تولید هورمون را تغییر داده و رشد فولیکول را بتوان با هورمون FSH القا کرد. داروهای آگونیست GnRH ممکن است به صورت بلند مدت (14 روز) یا کوتاه مدت (3 روز) تجویز شوند. بلند یا کوتاه مدت بودن تجویز تاثیری بر میزان تولد زنده و احتمال بارداری ندارد. اگرچه برخی مقالات نشان داده اند که مصرف طولانی مدت این داروها میزان باروری را افزایش می دهد.

دو نوع دارو از این دسته وجود دارند: لوپرون (Lupron) و زولادکس (Zoladex) به صورت تزریق زیر جلدی و سینارل (Synarel) که به صورت اسپری بینی استفاده می شود.

آگونیست های GnRH مانند لوپرولید 500 میکروگرم زیرجلدی ممکن است برای تحریک تخمک گذاری به کار رود ولی در ادامه نیاز به جایگزینی پروژسترون بعد تجویز آن ها وجود دارد. در طی 24 تا 48 ساعت بعد از تحریک تخمک گذاری یا انجام عمل، حدودا 24 تا 36 ساعت بعد از تجویز، هورمون hCG توصیه می شود. در مرحله بعد تست بارداری باید 15 تا 16 روز بعد از تحریک تخمک گذاری انجام شود.

به استثنای FSH ادراری کاملا خاص شده که فعالیت FSH آن معادل 82/5 واحد در هر آمپول است، سایر فراورده های آمپولی حاوی 75 واحد گونادوتروپین هستند. هورمون های LH صناعی در سرنگ های 75 واحد در دسترس هستند.

دوز مصرفی گنادوتروپین ها

نحوه تجویز در ناباروری با علت نامشخص و مدت زمان لازم برای پاسخ دهی تخمدان به درمان، به سن بیمار بستگی دارد و پیش بینی را دچار مشکل می کند. همیشه باید از دوز پایین شروع کرد و اگر پاسخ ناکافی بود، در روز ششم دوز را افزایش داد.

برای زنان کمتر از 30 سال 1 الی 1.5 آمپول روزانه و برای زنان بالای 40 سال حداکثر دوز آغازین 2 الی 3 آمپول در روز است. اگر بیمار مبتلا به PCO باشد، دوز پیشنهادی 0.5 آمپول در روز است. اگر بیمار مبتلا به هیپوگنادیسم هیپوگنادوتروپیک باشد، با یک آمپول روزانه شروع می کنند. دوز اولیه تا روز 6 الی 7 به همین منوال ادامه می یابد و در این زمان سطح استرادیول برای سنجش میزان پاسخ دهی تخمدان فولیکولی انجام می شود. اگر یافته ها دال بر عدم پاسخ باشد، دوز گونادوتروپین هر 3الی 4 روز، 1 الی 2 آمپول افزایش داده می شود و تا حداکثر 6 الی 8 آمپول در روز افزایش پیدا می کند. زیرا پاسخ تخمدان با دوزهای بیشتر از این دیگر افزایش نمی یابد.

مبتلایان به نارسایی هیپوتالاموس و عقیمی ناشی از فاکتور تخمک گذاری بهترین کاندید برای تحریک تخمک گذاری با GnRH هستند. تحریک با GnRH به صورت ضربانی با فواصل 60 الی 90 دقیقه انجام می شود. دوز توصیه شده معمول 75 الی 100 نانوگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن است. با این رژیم تخمک گذاری در روز 14 رخ می دهد.

موارد ممنوعیت مصرف گنادوتروپین ها

  • نارسایی اولیه تخمدان که با افزایش FSH همراه باشد
  • اختلال عملکرد تیروئید و آدرنال که درمان نشده
  • خونریزی غیرطبیعی رحم با علت نامشخص
  • کیست های تخمدان یا بزرگی تخمدان غیر مرتبط یا PCO
  • سابقه حساسیت به گنادوتروپین ها
  • بارداری
  • تومور وابسته به هورمون جنسی لوله های تناسلی و ارگان های جانبی آن